हे आंध्र प्रदेश आणि तेलंगाना येथील शास्त्रीय नृत्य स्वरूप, परंपरेने मंदिरांमध्ये देवदासींनी सादर केले जाते, ज्याची विशेषता सुंदर मूर्तिमान मुद्रा आणि गुंतागुंतीचे अभिनय आहे, आणि याचा 20 व्या शतकात वेदांतम् लक्ष्मीनारायण शास्त्रीने पुनरुज्जीवन केला.

उड़ीसा मधील हा शास्त्रीय नृत्य रूप त्रिभंगी मुद्रेने ओळखला जातो, ज्यामध्ये शरीराचे तीन वाकणे आणि द्रवपदार्थी हालचाली असतात, आणि त्याचे थीम प्रामुख्याने भगवान जगन्नाथ आणि राधा-कृष्णाच्या जीवनातून घेतले जातात.

मणिपूरचा हा शास्त्रीय नृत्य रूप वैष्णवी परंपरेत निहित आहे, जो मृदू आणि सुरेख हालचालींनी, पोतलोई नावाच्या बेलनाकार पोशाखांनी आणि राधा व कृष्णकेंद्रित भक्ति विषयांनी वैशिष्ट्यपूर्ण आहे.