வாரணாசியிலிருந்து வரும் இந்த பாரம்பரிய கைத்தறி நெய்யப்பட்ட துணி, பட்டின் மீது நுணுக்கமான தங்கம் அல்லது வெள்ளி நூல்களைக் கொண்டுள்ளது. இது பல நூற்றாண்டுகளாக உற்பத்தி செய்யப்பட்டு வருகிறது, மற்றும் இது பொதுவாக மணமக்கள் விழாக்களில் அணிந்துகொள்ளப்படும் ஆடம்பரம் மற்றும் செல்வத்தின் சின்னமாக உள்ளது.

இந்த நுண்ணிய மஸ்லின் துணி, வரலாற்று ரீதியாக ঢাকாவைச் சுற்றிய வங்காள பகுதியில் நெய்யப்பட்டது, மிகவும் வெளிப்படையான மற்றும் மெல்லியதாக இருந்ததால், முகலாய வரலாற்று ஆசிரியர்கள் இதை 'நெய்யப்பட்ட காற்று' மற்றும் 'ஓடும் நீர்' என்று விவரித்தனர், மேலும் 19 ஆம் நூற்றாண்டளவில் இந்த கைவினை நடைமுறையில் கிட்டத்தட்ட மறைந்துவிட்டது.