இந்து தத்துவத்தில், இந்த சமஸ்கృத சொல்灵魂கள் அனுபவிக்கும் பிறப்பு, இறப்பு மற்றும் மறுபிறப்பின் சுழற்சியைக் குறிக்கிறது.
வடக்கு இந்தியாவின் இந்த இடைக்காலப் புலவர்-புனிதர் பக்திப் பாடல்கள் அழைக்கப்படும் பஜன்களை எழுதினார் மற்றும் "மீரா கே பிரபு" போன்ற அவரது இயற்றல்களுக்கு பிரசித்திமிக்கவர்.
கேரளத்தைச் சேர்ந்த இந்த 8ஆம் நூற்றாண்டு தத்துவஞானி அத்வைத வேதாந்த கொள்கையை வலுவாக நிலைநாட்டினார், ஆன்மாவும் பிரம்மமும் இறுதியில் ஒன்றே என்று கற்பித்தார்.
இந்து தর்க்கசாஸ்திரத்தில், இந்த கருத்து ஒருவனின் கடமை அல்லது வாழ்க்கையில் நீதிமான் பாதையைக் குறிக்கிறது, இது சாதி மற்றும் வாழ்க்கை நிலையால் நிர்ணயிக்கப்படுகிறது.
இந்து தத்துவத்தில் இந்த கருத்து பிரபஞ்சமான மாயை அல்லது பொய்யுரைக்கும் சக்தியைக் குறிக்கிறது, இது பொருள் உலகத்தை চरम நிஜமாகக் காட்டுகிறது.
இந்த சமஸ்கிருத சொல்லானது ஒருவனின் நீதியான கடமை அல்லது நெறிமுறை சட்டமாகிய தர்மமைக் குறிப்பிடுகிறது, இது பகவத்கீதையின் நெறிமுறை கட்டமைப்பின் மையமாக உள்ளது.
பௌத்த மதத்தில் இந்த கருத்து துன்பத்தின் நிறுத்தல் மற்றும் ஆசை மற்றும் பற்றை நீக்குவதன் மூலம் அடையப்படும் ஞானோதயத்தின் இறுதி இலக்கை குறிக்கிறது.
ஜைன மதத்தின் இந்த புனிதமான நூல், 24வது திர்தங்கரனின் போதனைகளைக் கொண்டுள்ளது மற்றும் வன்முறையின்மை மற்றும் தவசியத்தை வலியுறுத்துகிறது.
இந்து தத்துவத்தில், இந்த கருத்து பிறப்பு, இறப்பு மற்றும் மறுபிறப்பின் சுழற்சி இயல்பை குறிக்கிறது, மற்றும் கர்மா மற்றும் விடுதலையை நோக்கிய ஆன்மீக முன்னேற்றத்தைப் புரிந்துகொள்வதற்கு மையமாகும்.
இந்த 13 ஆம் நூற்றாண்டின் மராத்தி圣人-கவிஞர் வர்கரி परम्परையில் பதினாறு வயதிலேயே 'ज्ञानेश्वरी' என்ற பகவத் கீதையின் மராத்தி உரையை রচனை செய்தார், மேலும் பக்தி இயக்கத்தின் மிகப்பெரிய நபர்களில் ஒருவராக வணங்கப்படுகிறார்.
இந்து சிந்தனையில் இந்தத் தத்துவக் கருத்து, ஒருவரின் செயல்களின் விளைவால் உந்தப்படும் பிறப்பு, இறப்பு மற்றும் மறுபிறப்பின் சுழற்சியைக் குறிக்கிறது.
அத்வைத வேதாந்தத்திலிருந்து வந்த இந்த தத்துவ கருத்து, ஆதி சங்கரராசார்யரால் விளக்கப்பட்டது, தனிப்பட்ட உணர்வு உச்ச யதார்த்தத்துடன் ஒரே மாதிரியாக இருக்கிறது என்று முன்மொழிகிறது.
இந்த பண்டைய நூல் ஞானி யாஜ்ஞவல்க்ய மற்றும் அவனது மனைவி மைத்திரேயியிடையே நடந்த உரையாடலை கூறுகிறது, இது சுயத்தின் இயல்பு மற்றும் அழியாமை பற்றியது, மேலும் வேத பரம்பரையின் மிகப் பழமையான தத்துவ நூல்களில் ஒன்றாகும்.
இந்த நூல், வ்யாஸனால் இயற்றப்பட்டது, மிகப் பழைய வாழ்க்கைத் தமிழ் சட்ட நூல் என கருதப்படுகிறது மற்றும் சாதி முறைக்குள் கடமைகள் மற்றும் சামூகிக கட்டுப்பாடுகளை விளக்குகிறது.
அத்வைத வேதாந்த தத்துவத்தின் இந்த முதல் நூல், பாரம்பரியமாக ஆதி சங்கராசாரியரிடம் கூறப்படுகிறது, மற்றும் இது ஆசிரியர் மற்றும் மாணவர் இடையே உரையாடலின் மூலம் அ-দ்வைத வாதத்தை விளக்குகிறது.