हा हिंदी वाक्यांश "स्वागत" अर्थ देतो आणि सामान्यतः अभिवादन म्हणून वापरला जातो, हात छातीच्या समोर एकत्रित करून.
हे पारंपारिक भारतीय परिधान एक शिवलेले कापड असून शरीराभोवती गुंडाळलेले असते, सामान्यतः 5 ते 9 यार्ड लांब असते।
आगरामध्ये स्थित, हा पांढरा संगमरवरी मकबरा शाहजहानने आपली पत्नी मुमताज महालच्या स्मृतीमध्ये बांधला.
ही भाषा, देवनागरी लिपीत लिहिली जाते, भारतात सर्वाधिक बोलली जाणारी भाषा आहे आणि केंद्रीय सरकारच्या दोन अधिकृत भाषांपैकी एक आहे.
हा हिंदू दिवाळीचा सण, शरद ऋतूमध्ये साजरा केला जातो, ज्यामध्ये दिये नावाचे तेल दिवे लावले जातात, फटाके फोडले जातात आणि देवी लक्ष्मीची पूजा केली जाते।
फतेहपूर सीकरीमधील हा मुक्त दगडी टॉवर अकबरने गुजरातवरील विजयाचे स्मरण करण्यासाठी बांधला होता, हा जगातील सर्वोच्च गेटांपैकी एक आहे आणि त्याची उंची 54 मीटर आहे.
हा दहा दिवसांचा सण हाथीचे डोके असलेल्या देवता गणेशाच्या जन्माचा उत्सव साजरा करतो आणि महाराष्ट्रात मोठ्या उत्साहाने साजरा केला जातो, ज्यामध्ये मातीच्या मूर्तींचे पाण्यात विसर्जन करण्यापर्यंतचे विशाल सार्वजनिक जुलूस होतात।
ही द्रविड भाषा मुख्यतः दक्षिण भारतात बोलली जाते आणि ही भारताची अधिकृत भाषा आहे।
हा वसंत ऋतूचा सण नवीन पिकाच्या आगमनाचा उदযाप करतो आणि याला बहिरीपेक्षा लगावणे आणि रंगीत पावडर फेकणे असे चिन्ह आहे.
ही प्राचीन भाषा हिंदू धर्म आणि बौद्ध धर्मातील पूजनीय भाषा मानली जाते आणि बर्या सोळा आधुनिक भारतीय भाषांचे मूळ आहे.
खाल्ल्यावेळी जमिनीवर पाय ओलांडून बसण्याची ही प्रथा भारतीय घरांमध्ये आणि रेस्तोरांमध्ये सामान्य आहे, दक्षिण भारतात अनेकदा केळीच्या पानावर.
हा वसंत ऋतूचा सण पंजाबी नववर्षाचे चिन्ह आहे आणि यामध्ये उर्जाशाली नृत्य, ढोल ढमक आणि हार्वेस्ट सीজनचा उत्सव असतो।
हा तारांवाला वाद्य यंत्र, जो रवी शंकर यांच्याशी सहसा जोडला जातो, लांब मानेवाला असतो आणि भारतीय शास्त्रीय संगीताचा विशिष्ट आवाज निर्माण करतो.
हे महाकाव्य वाल्मीकि यांना श्रेय दिले जाते, जे एका राजकुमाराच्या निर्वासन आणि राक्षसराज रावणाकडून त्याच्या पत्नीला बचावण्याच्या प्रयत्नाची कथा सांगते.
हा सण हिंदू नववर्षाचे प्रतीक आहे आणि यामध्ये रंगीत पतंग उडवल्या जातात, विशेषतः गुजरात आणि राजस्थानात लोकप्रिय आहे.
हा महाराष्ट्रीय नववर्ष, ज्याला गुढी पाडवा असेही म्हणतात, वसंत ऋतूच्या सुरुवातीचे चिन्ह म्हणून घरांच्या बाहेर सजवलेला खांब उभारणे यात समाविष्ट आहे।
भारतीय शास्त्रीय संगीतात, हा विशिष्ट आरोही आणि अवरोही नोट पॅटर्नचा समावेश असलेल्या सुरेल रचनेचा शब्द आहे।
हा बंगाली नववर्ष 14 किंवा 15 एप्रिलला साजरा केला जातो आणि यासाठी जुलूस, पारंपरिक खाद्य पदार्थ आणि "शुभो नोबोबोर्षो" हा वाक्य प्रसिद्ध आहे।
तामिळनाडू मधील हा शास्त्रीय नृत्य स्वरूप स्थिर वरच्या धड्यासाठी, वाकलेल्या पायांसाठी आणि जटिल पायाचे काम करण्यासाठी ओळखला जातो, जो सहसा हिंदू मंदिरांमध्ये सादरीकरण केला जातो.
केरळ येथील हा शास्त्रीय नृत्य रूप विस्तृत पोशाख, रंगीत मेकअप आणि हिंदू महाकाव्यांवर आधारित नाटकीय कथावस्तूसाठी प्रसिद्ध आहे.
गुजरातमधील हा सजवटीचा बावळी रानी उदयामतीने 11व्या शतकात बांधला होता आणि 2014 मध्ये यूनेस्को जागतिक वारसा स्थळ म्हणून नियुक्त करण्यात आला.
मुल्क राज आनंद यांचा हा 1938 चा उपन्यास औपनिवेशिक भारतातील एका तरुण झाडूकरीचे जीवन दर्शवतो आणि भारतीय सामाजिक वास्तववादीचे अग्रदूत कार्य मानला जातो.
हा महाकाव्य संस्कृतमध्ये सुमारे चौथ्या शतकाच्या सुमारे रचित झाला आणि एक तरुण व्यापाऱ्याच्या प्रवासाची कथा सांगतो आणि भारतीय नाटकाच्या सर्वजण जतन केलेल्या कामांपैकी एक मानला जातो.
महाराजा जय सिंग II यांनी 18 व्या शतकात जयपूर आणि दिल्ली यासह शहरांमध्ये बांधलेल्या या पाच खगोलीय वेधशाळांना संस्कृत नावाने म्हणतात जर्या अर्थ 'आकाशाच्या सुसंवादाचे मोजमाप करण्याचे साधन' असा आहे।
किराना घरानेचे हे शास्त्रीय गायक "भारताचे मोझार्ट" म्हणून ओळखले जात होते आणि त्यांनी खयाल गायनाला लोकप्रिय केले.
या तबला विद्वानने जॉर्ज हॅरिसन यांच्याशी सहयोग केला आणि राजी शंकर यांच्या सोबत भारतीय शास्त्रीय संगीताचा पाश्चिमात्य देशांमध्ये प्रचार केला.
मध्य प्रदेशातील हिंदू आणि जैन मंदिरांचा हा समूह चंदेल राजवंशाने 950 आणि 1050 CE दरम्यान बांधला होता, आणि हा मानवी जीवन आणि प्रेमाचे उत्सव करणाऱ्या कामुक शिल्पकलेच्या पटलांसाठी प्रसिद्ध आहे.
हा नववर्ष जो केरळातील मलयाळी लोक साजरा करतात तो एप्रिलच्या मध्यभागी येतो आणि त्यामध्ये शुभ वस्तूंची विशु कणी मांडणी केली जाते.
हा पारसी नववर्ष उत्सव, ज्याचे नाव "नवीन दिवस" असे अर्थ देते, वेगवेगळ्या तारखांना साजरा केला जातो आणि रवो आणि सेव यासारख्या पारंपारिक पदार्थांचा समावेश करतो।
सलमान रुश्दीचे हे कादंबरी, ज्याला 1981 मध्ये बुकर पुरस्कार मिळाला, हे 15 ऑगस्ट 1947 रोजी भारताच्या स्वातंत्र्याच्या अगदी क्षणी जन्मलेल्या दोन मुलांचे अनुसरण करते.
केरळमधील हा नृत्य प्रकार विस्तृत हातांचे इशारे, गुंतागुंतीचे पायांचे हालचाल आणि रंगीत चेहरे मेकअप दर्शवितो, आणि हे अहिंसा देवस्थान संत्सवांमध्ये केले जाते.
हा संस्कृत महाकाव्य व्यासांना आरोपित आहे, त्यात भगवद्गीता समाविष्ट आहे आणि हा कधीही लिहिलेला सर्वात लांब महाकाव्य आहे.
हे कालिदासाचे चौथ्या शतकाचे संस्कृत नाटक एका राजाच्या तपस्वीचा मुलगी शोधून प्रेमात पडण्याच्या आणि शापामुळे दुःखद परिणामांना सामोरे जाण्याच्या कथेचे वर्णन करते.
केरळातील हा विस्तृत धार्मिक नाटय रूप केवळ मंदिरांमध्ये सादरित केला जातो. हे कूडियट्टम परंपरेचे प्राचीन नाटय भाषा वापरते आणि नरसिंह अवतारातील कथा मांडते. एका एकटा कलाकाराने अनेक रात्रींच्या कालावधीत अनेक पात्रांचे चित्रण केले जाते।
आगरा घरानेचा हा हिंदुस्तानी गायक 'अफताब-ए-मौसीकी' म्हणून ओळखला जात होता, ज्याचा अर्थ 'संगीताचा सूर्य' असा होतो. तो 20व्या शतकाच्या सुरुवातीस खयाल गायनातील प्रभावशाली व्यक्तिमत्व होता.
हे आंध्र प्रदेश आणि तेलंगाना येथील शास्त्रीय नृत्य स्वरूप, परंपरेने मंदिरांमध्ये देवदासींनी सादर केले जाते, ज्याची विशेषता सुंदर मूर्तिमान मुद्रा आणि गुंतागुंतीचे अभिनय आहे, आणि याचा 20 व्या शतकात वेदांतम् लक्ष्मीनारायण शास्त्रीने पुनरुज्जीवन केला.
उड़ीसा मधील हा शास्त्रीय नृत्य रूप त्रिभंगी मुद्रेने ओळखला जातो, ज्यामध्ये शरीराचे तीन वाकणे आणि द्रवपदार्थी हालचाली असतात, आणि त्याचे थीम प्रामुख्याने भगवान जगन्नाथ आणि राधा-कृष्णाच्या जीवनातून घेतले जातात.
ओडिशामधील हा 11व्या शतकातील सूर्य मंदिर पूर्वी गंग राजवंशाचे राजा नरसिंहदेव I यांनी बांधवला होता, जो एक विशाल रथाच्या रूपात डिজाइन केलेला आहे ज्यामध्ये 24 अलंकृत दगडी चाकें आहेत आणि हा युनेस्को विश्व वारसा स्थल आहे.
मणिपूरचा हा शास्त्रीय नृत्य रूप वैष्णवी परंपरेत निहित आहे, जो मृदू आणि सुरेख हालचालींनी, पोतलोई नावाच्या बेलनाकार पोशाखांनी आणि राधा व कृष्णकेंद्रित भक्ति विषयांनी वैशिष्ट्यपूर्ण आहे.
औरंगाबादमधील हे अलौकिक श्वेत संगमरवरी मकबरा औरंगजेबने त्याच्या पत्नी राबिया-उद-दौरानीसाठी 17व्या शतकात बांधले होते, जे ताज महालाला आव्हान देते त्याच्या वास्तुस्थापत्यीय सौंदर्यामुळे आणि सहसा 'दक्कनची ताज' म्हणून ओळखले जाते.
मुल्क राज आनंद यांचा हा 1938 चा उपन्यास मुनू नावाच्या एका तरुण माणसाचे जीवन वर्णन करतो कारण तो भारतीय समाजात ग्रामीण गावांपासून शहरी कारखान्यांपर्यंत दारिद्र्य आणि शोषण नेविगेट करतो.
भासाचे हे संस्कृत नाटक एका व्यापाऱ्याच्या मुलाचा दास मुलगीप्रेमात पडून वर्गीय सीमा आणि सामाजिक परिपाटीचा सामना करण्याच्या कथेचे वर्णन करते.
या 12व्या शतकातील कन्नड कवी आणि समाज सुधारकांनी अनुभव मंटप या आध्यात्मिक संसदेची स्थापना केली आणि जातीय पदानुक्रमास आव्हान देणारी शेकडो गद्य कविता वचने रचल्या।
ही 15व्या शतकातील कश्मीरी रहस्यवादी कवयित्री, भगवान शिवाला समर्पित, कश्मीरी भाषेत 'वाख' म्हणून ओळखल्या जाणार्या श्लोकांची रचना केली आणि कश्मीरी भाषेची माता आणि शैववादी परंपरेतील संत म्हणून सम्मानित आहे.
16व्या शतकातील हा संगीतकार सम्राट अकबरच्या दरबारात होता आणि तिला सितार आणि तबला शोधून काढल्याचे श्रेय दिले जाते. तो अकबरच्या दरबारातील 'नवरत्न' किंवा नऊ रत्नांपैकी एक मानला जातो.
बंकिम चंद्र चट्टोपाध्याय यांचा हा 1881 चा उपन्यास क्यमा या पात्राचा समावेश करतो आणि बंगाली कथेतिहासाच्या पहिल्या प्रमुख कामांपैकी एक मानला जातो.
हा संस्कृत ग्रंथ राज्यव्यवस्थापन आणि शासनविषयी आहे, जो मौर्य साम्राज्यातील एका राजसलाहकारांना श्रेय दिला जातो. या ग्रंथात राजनीतिक कूटनीती, लष्करी रणनीती आणि प्रशासनाचे तत्त्व वर्णन केलेले आहेत.
18 व्या शतकात लखनऊ घरानेद्वारे विकसित केलेला हा वाद्य साधन तारांच्या मंद, विचारशील खेचण्याने वैशिष्ट्यीकृत आहे आणि प्रत्येक नोटच्या अनुरणनावर जोर देतो.